رویای پاک سپنتا

هيچ روياي به پاي بيداريم با تو نميرسد خوابها فقط خودشان را اذيت مي كنند! نفسم ،‌ روزهاي منو پركردي از عشق و عشق و عشق عشقم هر روز كه مي گذره بيشتر عاشقت مي‌شم طوري كه بابا سعيد گاهي به عشق بين من و تو حسودي مي‌كنه اما به واقع هيچ عشقي مثل عشق مادر و فرزندي نيست بدون هيچ چشم داشتي و مرزي... داري يواش يواش بزرگ مي‌شي، تپل مي‌شي (به قول دايي مهدي داري عضلاني مي شي) ديگه فشار كمتري رو براي بالا نگه داشتن سرت تحمل ميكني، مژه هاي بلند و فرت روز به روز داره پرتر مي شه و مثل يه سايه بان سياه قشنگ بالاي چشماي مهربونت باز شده. تو پاكي، به معني واقعي، تمام اجزاي صورت و بدنت بارها ريز به ريز...

بودنت عادتي است عين نفس كشيدن ... توي اين روزهاي كه توي خونه خودمونيم خيلي از ساعت هاي روز و شب رو كنار هم مي گذرونيم بدون اينكه گذر زمان رو متوجه بشيم و وقت اضافي داشته باشيم. از صبح زود كه از خواب بيدار مي شيم در حال سرويس دادن به حضرت عشق هستم. از شير دادن و تعويض پوشك و بازي كردن گرفته تا راه بردن و توضيح دادن دنياي پيرامونت.  توي اين مدت حتي حاضر نيستي چند لحظه بغل ماماني رو كه شده نشيمنگاه گرم و نرم (و متحرك) شما ترك كني، گاهي واقعا خسته مي شم و دستام درد ميكنه ولي خوب نفس به نفس شما هم شدن لطفي داره كه به همه سختي هاش مي ارزه . هر چند با وجود پسملي گل توانايي هاي من هم بيشتر شده و حال ديگه مي تونم يه دستي و البته با كمك شم...